به نام تنها مونس من

امروز تصميم گرفتم اخرين شعر كه عشق در گور خفته ام برام نوشته

بود رو بنويسم.درسته زياده ولي بخون.

چي شده عروسك من كه نميشنوم صداتو

ديگه چشمام نميبينه رنگ خوب خنده هاتو

يادمه با تو كه بودم توي قصه ها مي گشتيم تا نخشكه گل لبخند

توي باغ آرزوها گاهي گريه هم ميكرديم

يادمه با تو كه بودم بوي آسمون ميدادم

حرف هنوز نبود رو لبهام , بي نياز هر ترانه ,مثل گل معجزه بودم

حالا بعد روزگاري حرف اومد شعرامو دزديد باغ رويا مو خزون زد

زخم جادوي سياهش مونده در دل يادگاري

من ساده توكتابا‌،رد ديو رو ميگرفتم

توي كوچه هاي تاريك به كمينش مي نشستم

نگو ديو قصه هامون پشت لحظه ها نشسته ،ديده ميشه روزي اما

وقتي حرف شاخ نامرد پل برگشت رو شكسته

ارزومه هر چي ابره ،باد بياره توي چشمام

تا بيارم از ته دل بشورم از روي لبها هر چي سحره، هر چي حرفه

اي عروسك قشنگم قصه گوي خواب شبهام

خاطرات مهربونيت از تو مونده يادگاري

روي قاب خيس چشمام حالا هر چي بود گذشته

دستمو بگير دوباره بيا تا با هم بگرديم

توي كدوم جاده ي تاريك

خنده ها رو جا گذاشتي

(عليرضاي تو)

من اينجا بس دلم تنگ است و هر سازي كه ميبينم بد اهنگ است.

بيا ره توشه برداريم ،قدم در راه بي بازگشت بگذاريم ،ببينيم اسمان

هر كجا آيا همين رنگ است هلياي من.